آزادی

 
کسی را می‌شناسم
        که در زنجيرِ زمان
          از رودخانه‌ی پر تلاطُم ِ زندگی 
                          سنگ‌ريزه‌ها را می‌ربود
*   
ماه را در آبِ زلال 
                     با سر انگشتانش 
                                    نوازش می‌کرد 
*
قلبِ  پرشوقش
          نوای دل می‌نواخت 
دستهايش رنگ 
                            در قفس ِِ 
                               يک بوم می‌آويخت 
*
از خاک ِ زرد ِ داغ 
                        زندگی می‌ساخت
*
آنجا
   در گرمای ِ سوخته‌ی صحرا 
                     مجسمه‌ها در شن‌زارها
                                          فرومی‌رفتند
*
آنجا
     زنان زاييدند
                     و
                     مردان باليدند
*
صدای کودکان 
               در شيشه زندانی شد
*
آه
  کسی را می‌شناسم 
         که در زنجيرِ زمان 
          از رودخانه‌ی پرتلاطُم ِ زندگی 
                          آزادی را در خود پيدا کرد.